Archive for July, 2011

29 July, 2011 09:11

It seems like people down there can be very elegant and creative when it comes to promotion.


28 July, 2011 03:32

1. Z (1969)

Μετά το Le couperet, είναι η δεύτερη ταινία του Κώστα Γαβρά που παρακολουθώ και όπως φαίνεται θα επιδιώξω να δω κι άλλες, αφού κατάφερε να με συνεπάρει με την συγκεκριμένη απόδοση του ομώνυμου βιβλίου του Βασίλη Βασιλικού. Δεν ξέρω αν ο Γαβράς χρησιμοποιεί πάντα το πικρό χιούμορ και την ειρωνεία για να περιβάλλει τις δραματικές του ιστορίες, πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτή η δόση πικρόχολης φαιδρότητας καταφέρνει να μετατρέψει σε ανόητες καρικατούρες τους στρατιωτικούς και αστυνομικούς, ουσιαστικά αποδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο το ήδη υπό αμφισβήτηση ακέραιο του χαρακτήρα τους. Επειδή βρήκα λίγο εκνευριστική και απροκάλυπτα γλοιώδη την φάτσα του  “Vago” υποθέτω πως ο συγκεκριμένος ηθοποιός έκανε πολύ καλά την δουλειά του.

2. Somewhere (2010)

H Coppola με το Lost in Translation μου είχε δώσει την εντύπωση πως πέρα από τον ερωτισμό ανάμεσα στους 2 πρωταγωνιστές επιδιώκει να περιγράψει και μια πιο στοργική πλευρά της σχέση τους κάτι ανάλογο με τη σχέση κόρης- πατέρα. Οπότε κάπου στα μέσα της ταινίας υπέθεσα πως με το Somewhere θέλει να αφηγηθεί μια πιο ολοκληρωμένη και ξεκάθαρη εικόνα αυτής της σχέσης. Επίσης όλη αυτή η βουβαμάρα και οι αφαιρετικές σκηνές με τα σταθερά πλάνα προφανώς ήταν μια προσπάθεια για να επιδείξει πόσο επιφανειακός, μονοδιάστατος και μοναχικός ήταν ο ήρωας της; Η αλήθεια είναι πως είχε πλάνα πολύ όμορφα σαν φωτογραφικές εικόνες, πράγμα που αρκετές φορές μου είναι αρκετό σε μια ταινία. Ωστόσο δεν πείστηκα και πολύ για τη μοναξιά του ήρωα χωρίς να μπορώ να καταλάβω ποιανού αδυναμία ήταν, της σκηνοθέτιδος ή του ηθοποιού. Ναι και μένα (το λέω γιατί το είδα και αλλού γραμμένο) μου θύμισε το The Brown Bunny στην αρχή. Με την διαφορά ότι όταν τελείωσε το Brown Bunny κατάλαβα και το δικαιολόγησα απόλυτα γιατί ο Vincent Gallo περιφερόταν σαν την άδικη κατάρα φτιάχνοντας μια τόσο βαρετή ταινία. Ήταν γιατί ο ήρωας του ήταν τόσο θλιμμένος και δυστυχισμένος. Στο Somewhere πάλι δεν ένιωσα την ανάγκη να δείξω τόση κατανόηση.

3. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010)
Πήρε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 2010. Η ταινία διαρκούσε 2 ώρες και χρειάστηκα άλλες 2 ώρες ψάξιμο στο ίντερνετ για να βρω τι έπρεπε να καταλάβω. Εντυπωσιάστηκα μπορώ να πω με αυτά που ήθελε να αποδώσει ο σκηνοθέτης. Ίσως η διαφορετική κουλτούρα, το ότι δεν είμαι εξοικειωμένη με τέτοιους είδους ταινίες με άφησε απλά να την αντιμετωπίζω σαν μια εμπειρία. Όπως όταν πήγα για bouldering χωρίς να  ξέρω καν τι είναι αυτό.

Για το τέλος άφησα 2 ταινίες που δεν θέλουν και τόσο σκέψη.

4. Hot Fuzz (2007)

5. Tristan + Isolde (2006).

Τουλάχιστον το πρώτο είχε αστείες σκηνές και γρήγορη ροή γιατί το δεύτερο δεν είχε και πολλά.


Μετά από ένα σχόλιο του Πιτσιρίκου για την τηλεόραση του ΣΚΑΪ αποφάσισα να ανοίξω την τηλεόραση για να δω τι παίζει. Αλλάζοντας κανάλι έπεσα πάνω στον Λαζόπουλο.  Τον έβλεπα στους Μήτσους θυμάμαι αλλά τότε ήμουν βρέφος και δεν είχαμε και πολλές επιλογές. Τώρα μου είναι από αδιάφορος ως εκνευριστικός. Προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. Και τελικά πριν από λίγο μου ήρθε. Στα μάτια μου, μου φαίνεται πως ο Λαζόπουλος πάσχει από το σύνδρομο της Αμερικής. Υπάρχει σε αυτή την ζωή για να σώσει τον κόσμο.