28 July, 2011 03:32

1. Z (1969)

Μετά το Le couperet, είναι η δεύτερη ταινία του Κώστα Γαβρά που παρακολουθώ και όπως φαίνεται θα επιδιώξω να δω κι άλλες, αφού κατάφερε να με συνεπάρει με την συγκεκριμένη απόδοση του ομώνυμου βιβλίου του Βασίλη Βασιλικού. Δεν ξέρω αν ο Γαβράς χρησιμοποιεί πάντα το πικρό χιούμορ και την ειρωνεία για να περιβάλλει τις δραματικές του ιστορίες, πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτή η δόση πικρόχολης φαιδρότητας καταφέρνει να μετατρέψει σε ανόητες καρικατούρες τους στρατιωτικούς και αστυνομικούς, ουσιαστικά αποδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο το ήδη υπό αμφισβήτηση ακέραιο του χαρακτήρα τους. Επειδή βρήκα λίγο εκνευριστική και απροκάλυπτα γλοιώδη την φάτσα του  “Vago” υποθέτω πως ο συγκεκριμένος ηθοποιός έκανε πολύ καλά την δουλειά του.

2. Somewhere (2010)

H Coppola με το Lost in Translation μου είχε δώσει την εντύπωση πως πέρα από τον ερωτισμό ανάμεσα στους 2 πρωταγωνιστές επιδιώκει να περιγράψει και μια πιο στοργική πλευρά της σχέση τους κάτι ανάλογο με τη σχέση κόρης- πατέρα. Οπότε κάπου στα μέσα της ταινίας υπέθεσα πως με το Somewhere θέλει να αφηγηθεί μια πιο ολοκληρωμένη και ξεκάθαρη εικόνα αυτής της σχέσης. Επίσης όλη αυτή η βουβαμάρα και οι αφαιρετικές σκηνές με τα σταθερά πλάνα προφανώς ήταν μια προσπάθεια για να επιδείξει πόσο επιφανειακός, μονοδιάστατος και μοναχικός ήταν ο ήρωας της; Η αλήθεια είναι πως είχε πλάνα πολύ όμορφα σαν φωτογραφικές εικόνες, πράγμα που αρκετές φορές μου είναι αρκετό σε μια ταινία. Ωστόσο δεν πείστηκα και πολύ για τη μοναξιά του ήρωα χωρίς να μπορώ να καταλάβω ποιανού αδυναμία ήταν, της σκηνοθέτιδος ή του ηθοποιού. Ναι και μένα (το λέω γιατί το είδα και αλλού γραμμένο) μου θύμισε το The Brown Bunny στην αρχή. Με την διαφορά ότι όταν τελείωσε το Brown Bunny κατάλαβα και το δικαιολόγησα απόλυτα γιατί ο Vincent Gallo περιφερόταν σαν την άδικη κατάρα φτιάχνοντας μια τόσο βαρετή ταινία. Ήταν γιατί ο ήρωας του ήταν τόσο θλιμμένος και δυστυχισμένος. Στο Somewhere πάλι δεν ένιωσα την ανάγκη να δείξω τόση κατανόηση.

3. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010)
Πήρε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 2010. Η ταινία διαρκούσε 2 ώρες και χρειάστηκα άλλες 2 ώρες ψάξιμο στο ίντερνετ για να βρω τι έπρεπε να καταλάβω. Εντυπωσιάστηκα μπορώ να πω με αυτά που ήθελε να αποδώσει ο σκηνοθέτης. Ίσως η διαφορετική κουλτούρα, το ότι δεν είμαι εξοικειωμένη με τέτοιους είδους ταινίες με άφησε απλά να την αντιμετωπίζω σαν μια εμπειρία. Όπως όταν πήγα για bouldering χωρίς να  ξέρω καν τι είναι αυτό.

Για το τέλος άφησα 2 ταινίες που δεν θέλουν και τόσο σκέψη.

4. Hot Fuzz (2007)

5. Tristan + Isolde (2006).

Τουλάχιστον το πρώτο είχε αστείες σκηνές και γρήγορη ροή γιατί το δεύτερο δεν είχε και πολλά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s